ไปเอาข้อความนี้มาจากในเว็บกระปุกอะนะ อ่านแล้วไม่รู้จะสงสารใครดี แต่ที่น่าสงสารที่สุดก็คือผู้หญิงคนที่ถูกบอกเลิก ใจของเธอคงจะบอบช้ำน่าดูเลย คบกันมาตั้ง 5 ปี 5ปีนี่มันนานเหมือนกันนะ นานจนความผูกพันธ์มันยากที่จะตัดให้ขาดแล้ว แสดงว่า 5 ปีที่ผ่านมาเนี่ย ผู้ชายคนนี้ไม่เคยลืมรักครั้งแรกของเขาเลย คงจะตรงกับ "ผู้หญิงลืมยาก แต่ผู้ชายไม่เคยลืม" จริงๆ นะเนี่ย ตอนนี้ถึงเราจะไม่มีใคร และก็ยังหวังว่าเค้าจะกลับมาหาเรา ไม่ว่านานแค่ไหนก็จะรอให้เค้ากลับมา จะว่าไปแล้วความรู้สึกของเราตอนนี้ก็ไม่ต่างจากผู้ชายคนนี้เลย เพราะเค้าก็เป็นรักแรกของเราเหมือนกัน "รักครั้งแรกยากที่จะตัดใจและยากที่จะลืม"
ผมตัดสินใจเลือกทาง..เดินในทางที่ผมต้องการ ..
แต่ผมก็ไม่อาจจะคาดการณ์ได้เลยว่า
ทางเดินที่ผมเลือกมันดีที่สุดสำหรับผมแล้วจริง ๆ
ผมพึ่งทำให้.....ผู้หญิงที่รักผมมากที่สุด..ช้ำใจ
และเธอก็คง..ไม่เข้าใจเหตุผลของผมหรอก
ผมคบกับเธอมา 5 ปี มันเป็น 5 ปีที่มีความสุขนะ.....
เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารัก...นิสัยดี....
ไม่ขี้น้อยใจ...ไม่ขี้งอน...เอาใจเก่ง
คุยสนุก...ชอบดูการ์ตูน...อาจดูเธอ ต๊องๆ เป็นบางที
ที่สำคัญ เธอรักผมมากที่สุด
มาถึงวันนี้ ถ้าหากถามว่าผมเสียใจไหมที่คบกับเธอ
ผมตอบได้เลยว่าไม่เคยคิดว่ามีคำนั้นอยู่ในหัวของผมเลย
ก็เธอออกจะน่ารักซะขนาดนั้น
ทางบ้านของผม....รุมรักเธอกันหมดทุกคน
(บางทีผมก็แอบน้อยใจ ดูเหมือนทุกคนจะรักเธอ มากกว่าผมซะอีก)
แต่แล้ว...ผมก็เลือก...ที่จะทิ้งเธอ
วันที่ผม บอกเธอ ..... เธอนั่งร้องไห้ ..
เธอร้องไห้ และก็ร้องไห้
เธอถามเหตุผลว่าเธอทำตัวไม่ดีตรงไหน ..
ผมจึงเลือกที่จะทำกับเธอแบบนี้
ผมตอบไม่ได้ ..
เธอไม่ได้ทำตัวไม่ดี....แต่ผมต่างหาก...ที่มันแย่เอง
........
ผมเลือกที่เดินจากเธอไป....
เพียงเพราะ..คนที่ผมเคยรักเค้ากลับมา
มันไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก เธอไม่ใช่คนแรกที่ผมคบด้วย (เรื่องนี้เธอก็รู้)
เพียงเพราะผมตัดใจจากรักแรกของผมไม่ได้...
เมื่อเธอคนนั้นกลับมา...
ผมจึงไม่รอช้า ที่จะย้อนกลับมาหาเธออีกครั้ง
ผมรู้เสมอว่า การกลับมาครั้งนี้ อาจดูเสี่ยง แต่ผมอยากจะขอเสี่ยงดู
เธอเคยหนีผมไปครั้งนึง....เพราะตอนนั้นเธอไม่เห็นค่าของผม
แต่ตอนนี้เธอกลับมา......
และผมหวังว่า ผมจะทำให้เธอไม่หนีไปไหนได้อีก
มาถึงวันนี้ ผม ก็เลือกคนที่ผมรอคอยมานาน
ผมรู้ว่ามันเป็นการกระทำที่แย่มากๆ อันนี้ผมรู้ดี
...แต่ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้หรอก
ตอนนี้ ทางบ้านผมเอง ยังรับกับการตัดสินใจของผม
ผมรู้....ทุก ๆ คน ยังคงไม่เข้าใจความรู้สึกของผม
........
นับจากวันที่ผมทำให้เธอร้องไห้จนถึงวันนี้ ก็เกือบจะสามเดือนแล้ว
เธอไม่ติดต่อมาหาผมอีกเลย ผมโทรไปหาเธอก็ตัดสายทิ้ง
และตอนนี้เธอก็เปลี่ยนเบอร์ไปแล้ว......
แค่ผมทิ้งเธอ ผมก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว
และยิ่งขาดการติดต่อจากเธอขนาดนี้ ...
ผมยิ่งรู้สึกแย่มากกว่าอีก...
เพราะผมไม่สามารถรู้ได้เลยว่าตอนนี้ เธอเป็นอย่างไรบ้าง....
มันอาจจะสายเกินไปที่จะขอโทษเธอ
เพราะวันที่ผมพูดคำนี้ กับเธอ เธอร้องไห้...
และบอกว่า คำพูดคำนี้ เธอไม่อยากจะฟัง...ไม่ต้องมาขอโทษเธอ
แต่ผมก็ยังอยากให้เธอรับรู้ อีกครั้งว่า ผมขอโทษเธอจริงๆ...
ไม่จำเป็นต้องให้อภัยผมหรอก....เพราะมันมีค่าเกินไปสำหรับผม....
ผมได้แต่ภาวนาอยู่ลึกๆ ในใจ ...
ขอให้เธอ...ได้รับรู้ความในใจของผมบ้างก็เท่านั้น
คำขอโทษจากผู้ชายคนนี้....ไม่ได้หวัง...ให้เธออภัย
แค่อยากให้เธอรู้ไว้...เธอไม่ได้เป็นคนไม่ดี...คนที่ไม่ดีคือผมต่างหาก
edit @ 2005/11/14 15:57:54
